Charakterystyka gruntu niewysadzinowego
Grunt niewysadzinowy to grunt, który nie wykazuje tendencji do wysadzin. Wysadzina to gwałtowne i gwałtowne odkształcenie gruntu, które może być spowodowane przez różne czynniki, takie jak:
- Wpływ czynników mechanicznych – na przykład nacisk, wibracje lub wstrząsy.
- Wpływ czynników chemicznych – na przykład narażenie na kwasy lub zasady.
- Wpływ czynników fizycznych – na przykład zmiany temperatury lub wilgotności.
Grunt niewysadzinowy charakteryzuje się następującymi właściwościami:
- Nie zawiera w swoim składzie substancji, które mogą powodować wysadziny.
- Posiada odpowiednią strukturę, która uniemożliwia przenikanie wody i gazów do wnętrza gruntu.
- Posiada odpowiednią wytrzymałość na ściskanie.
Grunt niewysadzinowy i jego rodzaje
Podział gruntów ze względu na ich wysadzinowość można dokonać, uwzględniając trzy główne grupy. Grunty niewysadzinowe obemuje GRUPA A. Śą to grunty, których kapilarność bierna wynosi poniżej 1,0 m. Grunty tego typu uważa się za stabilne i bezpieczne niezależnie od panujących warunków klimatycznych i hydrogeologicznych. Charakteryzują się one zawartością cząstek o średnicy mniejszej niż 0,05 mm poniżej 20% oraz cząstek o średnicy mniejszej niż 0,002 mm poniżej 3%. Do tej grupy gruntów niewysadzinowych zalicza się między innymi: pospółki (PO), żwiry (Ż), piaski grube (Pr), średnie (Ps), drobne (Pd).
Dodatkowe informacje o gruntach niewysadzinowych
W celu określenia, czy dany grunt jest niewysadzinowy, przeprowadzane są badania laboratoryjne. Badania laboratoryjne polegają na określeniu składu gruntu, jego struktury i właściwości fizycznych.
W Polsce obowiązują następujące normy dotyczące gruntów niewysadzinowych:
- PN-EN 1997-1:2008 Projektowanie geotechniczne. Część 1: Zasady ogólne
- PN-EN 1997-2:2009 Projektowanie geotechniczne — Część 2: Rozpoznanie i badanie podłoża gruntowego
Normy te określają wymagania dotyczące badań gruntów niewysadzinowych.
Obraz autorstwa Freepik